Ο Roger εγγράφηκε σε μια τάξη «Βασικών Ηλεκτρονικών». Λόγω της σχιζοφρένιας του, είχε τη δυσκολία να εστιάζει την προσοχή του στη τάξη. Οι σκέψεις του περιπλανιόνταν από το δάσκαλο και ξαφνικά αισθανόταν «χαμένος» στην τάξη και μη ικανός να παρακολουθήσει τις επιδείξεις. Λόγω αυτού του γεγονότος, διέκοπτε συνεχώς την τάξη για να υποβάλει ερωτήσεις στους εκπαιδευτικούς του. Οι συμμαθητές ενοχλήθηκαν από αυτόν γιατί συνεχώς αναστάτωνε την τάξη, και ο καθηγητής άρχισε να ανησυχεί όλο και περισσότερο για την υγεία και την ασφάλεια τόσου του Roger, όσου και των συμμαθητών του, δεδομένου ότι ο Roger φάνηκε να αποσυντονίζεται από καιρό σε καιρό και να χάνει ζωτικής σημασίας πληροφορίες. 

Μετά από μια συζήτηση του καθηγητή με τον Roger, του επετράπη να έχει ένα όργανο καταγραφής ταινιών, για να δοθούν σε ταινία οι παρουσιάσεις και οι συζητήσεις των μαθημάτων. Ορίστηκε επίσης ένας «φιλαράκος», ένας συμμαθητής, που καθόταν δίπλα του στη τάξη για να επισημάνει τι έκανε τον Roger να αποσυντονίζεται. Ο καθηγητής δεχόταν τον Roger για έναν ορισμένο χρόνο κάθε εβδομάδα για να απαντήσει στις ερωτήσεις του και να κάνει διπλό έλεγχο για την κατανόησή των απαραίτητων στοιχείων ασφάλειας. Τον ενθάρρυνε επίσης να χρησιμοποιήσει το κινητό τηλέφωνό για να βιντεοσκοπεί τις επιδείξεις του.  Ο Roger ανέλαβε την υποχρέωση να διαθέσει περισσότερο χρόνο για να διαβάζει τις σημειώσεις του από τα προηγούμενα μαθήματα. Διαπιστώθηκε ότι αυτό, μαζί με το αντίγραφο των σημειώσεων του καθηγητή, ήταν μια ουσιαστική βοήθεια στη διευκόλυνση του για να προετοιμαστεί τις εργασίες του.  

Θυμηθείτε, η εμπειρία επάνω στην αναπηρία είναι ιδιαίτερα εξατομικευμένη, και οι άνθρωποι με την ίδια αναπηρία  μπορεί να έχουν πολύ διαφορετικές ανάγκες όταν γίνονται πρακτικές προσαρμογές. Είναι πραγματικά σημαντικό να διοργανωθεί μια συζήτηση με το  άτομο με αναπηρίες για τις  ιδιαίτερες ανάγκες του και τις λύσεις που απαιτούνται.